کامپوزيت از تركيب و اختلاط چند ماده حاصل مي شود. کامپوزيتها موادي هستند كه جامد و مصنوعي باشند و از دو يا چند جزء (يا فاز) كه از نظر شيميايي يا فيزيكي كاملا متفاوتند تشکیل شده باشند. این اجزاء به صورت منظم يا پراكنده كنار هم قرارگرفته اند و لايه مشتركي بين آنها وجود دارد. اين زمينه ها نقش چسباندن اجزاء به يكديگر و محافظت اجزاء را در برابر عوامل مكانيكي و جوي همچون رطوبت بر عهده دارند. فلزات، سراميك ها و پليمرها به ويژه پلاستيك ها از جمله پرمصرف ترين مصالح موجودند. تقويت كننده هاي ذره ای، ليفي و صفحه ای برای ایجاد استحکام به طور معمول استفاده می شوند.

اما نانوكامپوزيت عبارت است از کامپوزیتی كه حداقل يكي از اجزای تشكيل دهنده آن در ابعادي بین 1 تا 100 نانومتر باشد. در مواد نانوكامپوزيت، به جزء پخش شونده كه به صورت الياف، صفحات، مسطح ريز، ذرات و يا حتي حفره ها، ترك ها و غيره در ابعاد نانومتري باشند، فاز دوم اطلاق مي شود و همينطور به جزء پيوسته در نانوكامپوزيت ها كه مـی تـوانـد در ابـعـاد نـانـومتري و يا بالاتر باشد فاز زمينه می گويند. در دسته اي از مواد نانوكامپوزيت، فاز دوم، موادي با دماي ذوب بالا مانند سراميك ها و يا فلزات بوده، فاز زمينه ماده اي با دماي ذوب پايين مانند پليمر و سراميك و فلز با دماي ذوب پايين است. اما در دسته ديگر، فاز زمينه ماده اي سراميكي يا فلزي با دماي ذوب بالا و فاز دوم ماده اي پليمري يا سراميكي و يا فلزي با دماي ذوب پايين تر است. نانوكامپوزيت ها خواص فيزيكي و مكانيكي از قبيل استحكام، سختي، چقرمگي و مقاومت حرارتي بالايي در محدوده وسيعی از دما دارند.